Yaşananlara hem tanıklık etmek hem de olayın içinde yer almak, ölüm tehlikesiyle burun buruna çalışmak nasıl bir his?
Her gün yüzleştiğimiz duygu, açıkçası ölüme daha da yaklaştığımızı, yani ölümün birkaç saniye uzağında olduğumuzu, yani çok yakın olduğumuzu gösteriyor. Ama koruyucu Allah’tır, gerçekten koruyucu Allah’tır. Her gün uyandığımızda dostlarımızla, ailelerimizle vedalaşıyoruz. Gazze Şeridi’nin güvensiz sokaklarında bu günlük maceraya dalıyoruz, burada Gazze Şeridi’nde tek bir santimetrekare bile güvenli değil. Arabanda saklanamazsın, evinde saklanamazsın. Hastaneye, kiliseye, camiye sığınamazsınız. Mekânlar bombalanma tehdidi altında, gazeteci olmanız sizi hedef olmaktan alıkoymuyor; sağlık görevlileri ve sivil savunma ekiplerini de hedef alıyorlar.
İşgalci İsrail’e göre burada her şey mübah. İşgalci, çocuğa merhamet etmez, sağlık görevlisine bile merhamet etmez, gazeteciye dahi merhamet etmez. Bu risklerle her gün karşılaşıyoruz. Ama bu yolda devam etmeye baş koyduk. Bu mesajı iletmenin ve bu davaya basın mesajıyla destek olmanın bedeli canımız, ailelerimiz veya evlerimiz bile olsa, onu ödemeyi kabul ettik.
Meslektaşlarınız yanınızda şehit olurken çalışmaya devam etmek sizi nasıl etkiliyor?
Bu savaşta yüz ondan fazla gazeteciyi kaybettik; onlar bizim meslektaşımız, kardeşimiz, dostumuzdu. Birlikte uyuduk, birlikte yemek yedik, birlikte güzel vakitler geçirdik. Sonra da onları saniyeler içinde kaybettik... İşte İsrail işgali tam olarak budur. Uluslararası hukuka göre koruyucu yelekleri ve arabalarının üzerinde Press/Basın yazılı olması dahi onları koruyamadı. Çatışma bölgelerinde gazeteciler için koruma var, ama burada ne yazık ki bu haber yayınının bedelini canlarıyla ödeyen değerli dostlarımızı kaybettik. Biz de bu insanlarla birlikte başladığımız bu yolculuğa bağlıyız, verdiğimiz sözü tutacağız.
Allah’ın izniyle bu katliamlar durup Gazze güven ve emniyete kavuşuncaya kadar yorulmayacağız, dinlenmeyeceğiz ve asla durmayacağız.
Günlük hayatınız nasıl devam ediyor?
Bizim hayatımız, gündelik hayatımız hastaneler ve bombalanarak yıkılmış evler arasında, göçen insanların yaşadığı sokaklar ile barınma merkezleri ve çadırlar arasında geçiyor. Bu da demek oluyor ki ailelerimizi günde yarım saatten fazla görmüyoruz. Ailesini, çocuklarını kırk günden fazladır görmeyen meslektaşlarımız da var.
Gece gündüz yayın peşinde koşmaktan çocuklarının seslerini duymuyorlar, ama meslektaşlarımız görevlerini yürütmeye devam ediyor.
Bunun için bazen ailelerini, bazen de arkadaşlarını kaybetmek gibi büyük bedeller ödüyorlar. Evet, bazı meslektaşlarımızın da aileleri şehit oldu.
Onlara veda etmek istediler; onlara son kez bakarak veda etmek istiyorlardı. Gazeteciliğin çalışma koşulları nedeniyle yapamadılar. Onlar bir şehirdeydiler ve gazeteci olan oğulları başka bir şehirdeydi, mesela. Bu yüzden onlara son veda busesini konduramadılar ve onları son istirahatgâhlarına yerleştiremediler.
Yaşananları genel olarak nasıl değerlendiriyorsunuz? Yarının Filistin’i nasıl olacak?
Allah’ın izniyle, Filistin için aydınlık, sevgi ve yaşam dolu bir yarın olmasını diliyoruz. Biz yaşamı seven bir halkız. Ama bize savaş dayatıldı ve biz de misyonumuzu sürdürmeye kararlıyız, bu savaş bitene kadar misyonumuzu yerine getirmeye kararlıyız. Umarım işgalci İsrail’in Gazze’ye karşı yaptığı bu yıkımdan sonra Gazze’nin yeniden imar edilmesi hızlı bir şekilde olur.
Çocuklarımıza, kadınlarımıza, gençlerimize güvenli bir gelecek olmasını ve Filistin’in refah ve güven içinde yaşamasını istiyoruz.
Dünyanın Gazze’de olan bitene bakışını nasıl değerlendiriyorsunuz?
Dünyanın Gazze’ye bakışına dair değerlendirmemizi açıkça şöyle dile getirilebiliriz: Bizimle dayanışma içinde olan herkese teşekkür ediyoruz. Yanımızda olan herkese, sosyal medyada yazı yazan herkese, gösteri yapan herkese, İsrail işgalini destekleyen ürünleri boykot eden herkese teşekkür ediyoruz. Saklanamayacak, göz ardı edilemeyecek büyük bir hareket var. Bu savaşın sona ermesi ve durdurulması için dünya çapında duyduğumuz, gördüğümüz, büyük bir hareket var. Ancak ne yazık ki bu, İsrail işgalini destekleyen ve İsrail işgalinin Gazze Şeridi’nde işlediği bu suçlara göz yuman düzenin, Batılı örgütlerin ve hükûmetlerin büyük bir hayal kırıklığı olduğu anlamına geliyor. Bu, çocukların kanını hiçe saymaktır. Bu ülkeler, Gazze Şeridi’nde sivillere ve çocuklara karşı işlenen suça ortaktırlar.
Mesleğinizi bırakmak istediğiniz anlar oldu mu?
Bazen insan işten ayrılmayı değil, düşünmeyi düşünür. Yüz gün boyunca bu görüntüyü dünyaya aktarıyoruz ve dünya hiçbir şey yapmıyor. Dolayısıyla dünya tarafından hayal kırıklığına uğratılmış gibi hissediyorsunuz. Ama durup kamerayı kapatırsanız dünyanın göremeyeceği katliamlar yaşanacağını hatırladığınızda bu duygu vicdanınızı yakar ve bu yolda ilerlemek için içinizdeki coşku ateşi yeniden alevlenir. Bundan dolayı biz de kamerayı bir an olsun bırakmadık ve yolumuza devam ettik. Misyonumuzda, ateşkes sağlanana, bu cinayetler, bu katliamlar durana kadar yolumuza devam edeceğiz. Gazze’de bu cinayetler ve sivillere karşı yapılan bu katliamlar durduruluncaya kadar yolculuğumuza devam edeceğiz.
Kameranızın, fotoğraf makinenizin ya da kaleminizin yetmediğini düşündüğünüz bir hikâye var mı? Sizi en çok zorlayan an hangisiydi?
Yaşadığımız en zor anlardan biri evlerin bombalandığı anlardı. Bu, patlayıcı varillerin evlerin üzerine düşmesi ve tüm mahallenin yerle bir olması anlamına geliyor, dolayısıyla foto muhabiri kamerasını bırakmak zorunda kalıyor. Şehitlerin naaşlarını almak için iniyor, kalanların hayatını kurtarmak için çıplak elleriyle kazıyor. Aynı şekilde işteyken bir telefon geldiğinde hissettiğimiz zor anlar. Kız kardeşiniz veya anneniz size evinizin bombalandığını söylüyor ve ben bunu iki kez yaşadım, yani evimizin yanındaki ev bombalandığında. Kız kardeşim beni arayarak çığlık çığlığa konuştu; için için dolmak nasıl olur bilir misiniz? Bizi bombaladılar. “Kendinizi burada çaresiz mi hissediyorsunuz?” Yani bir şehirde işinizi, gazetecilik görevinizi yapıyorsunuz ve aileniz şu anda bombalanıyor. Meslektaşımız Moamen Al Sharafi’de olduğu gibi; o da Gazze’deki evlerine yapılan saldırıda ailesinden yirmi kişiyi kaybetti.
Gazze’den çıkmak, psikolojik destek almak ve mesleğinizi bırakmakla ilgili neler düşünüyorsunuz?
Hayır, bunu yapmayacağız. Yani şunu kastediyorum; biz Gazze’yi terk etmeyeceğiz, onu fiziki olarak bırakmak zorunda kalsak da. Yani nereye gidersek gidelim, Gazze’yi çantalarımızda, yanımızda taşıyoruz, Gazze kalbimizde bizimle yaşıyor. Bu nedenle, Filistin davasını ve Filistin mesajını dünyaya sanat ve gazetecilik yoluyla iletmek olan misyonumuzu, yani uğruna yaşadığımız işimizi tamamlamak için Gazze’den dış dünyaya gittiğimizde… Yüce Allah’ın izniyle.
Bir terapiste gitmeye de gerek kalmayacak. Ben şahsen tedavi için terapiste gitmeyeceğim, çünkü Gazze Şeridi’nde yaşananlar ve vatandaşların başına gelenlere, Gazze’de gördüklerimize hiçbir psikiyatr veya psikoterapist dayanamaz. Kalplerimizin bağlı olduğu varlık Allah’tır. Bize sabır veren Allah’tır. Allah’tan ümidimiz büyüktür. Bu çilenin hayırlı bir şekilde sonuçlanmasını Yüce Allah’tan ümit ediyoruz. Bu ülkeye hizmet edebilmemiz ve bu gazetecilik davasına hizmet edebilmemiz için Yüce Allah’tan bizi hayatta tutmasını ve ömrümüzü uzatmasını niyaz ediyoruz.
